Ik hou van LINDA. Toptijdschrift. Dit is dus een vette kat op het nog vettere spek binden. Gatverdamme, spek.

Ik ben om 8 uur begonnen en het is nu 21.42. Ik ben 3 alinea’s verder, maar heb heel de website weer gelezen en vooral zitten genieten van de columns.

Altijd als ik columns lees, wil ik ook columniste worden. Lijkt me fantastisch. Je kan over van alles schrijven: ergernissen (die heb ik veeeeel), vervelende mensen (die zijn er veeeeeeeel), maar ook hele leuke dingen (die zijn er ook heus wel). Ongenuanceerd sarcastisch doen, oh yes ik krijg er helemaal een gelukkig gevoel van.

Maar ik wil wel graag kutte columns schrijven. Kwaaie, zinloze, gewoon effe lekker spuien. Zeiken over wat me dwarszit. Dat ik bijvoorbeeld net m’n verse nagellak sloop terwijl ik zeiken typte. Dat mensen de trein instormen voordat de rest eruit is. Dat elastiekjes, sokken en speldjes altijd verdwijnen en dat zij waarschijnlijk nu met z’n 3en in een parallel universum heel hard zitten te lachen als ik me de pleuris zoek naar 1 van hen. Dat ik heel makkelijk mensen ontvriend op Facebook, omdat ik niet hoef te weten wanneer je ongesteld bent – en omdat ik me eraan irriteer dat je niet zelf dingen even kan Googlen in plaats van om tips en suggesties te vragen – en al helemaal wanneer je suggesties niet goed kan spellen! Sinds wanneer zit er een r in suggesties? Net zo min als dat er een x in idioot zit! En dat ik me eraan irriteer dat m’n spellingscontrole ontvrienden niet kent. Ouderwetse gek.

Een beetje zoals de baas James Worthy elke vrijdag in de Sp!ts. Niet dat ik mezelf daarmee kan vergelijken, maar ik zou het wel willen.

Ik denk dat ik die opdracht morgen maar afmaak.

Ooit heb ik bij een keuzevak marketing trucjes geleerd van de reclamemakers. Sommige trucjes hebben de meeste mensen door – is het kerst, dan zien we alleen maar luchtjes, horloges, tosti-ijzers. Is het nieuwe jaar begonnen, dan worden we doodgegooid met afvalpilletjes, stoppen-met-roken-pleisters etcetera. Valentijnsdag? Douglas beleeft hoogtijdagen, en daarom kan die reclame tijdens primetime er best nog een keertje door.

Maar wanneer ben je voor het laatst getriggerd om een product te kopen door een wetenschappelijk termpje?

Martin van Carglass repareert je ruit met HPX3-wax!
Als we Actief Selenium S in Elvive shampoo toch niet hadden, hadden we allemaal flinke roos.
En de mannen die Nivea gebruiken, zijn roosloos door het Liquid Clear system. Logisch, toch?
Tientallen cremes bevatten tegenwoordig Q10, echt fantastisch spul! Maar heb je enig idee wat het is?

Age fitness, DNAge lift, het klinkt echt fantastisch! En we trappen er allemaal in

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.

Deze wijze woorden komen van Leo Buscaglia, een psycholoog die in 1998 is overleden.

Toen ik dit voor het eerst las op een blog, wist ik dat het op een bepaald iemand sloeg en dat de plaatser van de blog hier goed haar punt mee maakte. En dat veel mensen zich aangesproken konden voelen. Want wie doet dit niet?

En vorige week, toen ik het wilde voorlezen in een les, troffen deze zinnen me weer. Het is waar, heel simpel bekeken. Als je gevraagd wordt om te luisteren en je begint te tetteren over wat jij denkt wat het beste is, doe je niet wat er gevraagd wordt.

Maar deze alinea heeft een andere kant. Zijn adviezen niet altijd goed bedoeld? We geven adviezen omdat we denken dat we de persoon die zijn verhaal doet, kunnen helpen. Hij weet het niet, hij lucht zijn hart: hij heeft hulp nodig. En wij weten het altijd beter. Als het advies uiteindelijk een bagger slechte tip blijkt te zijn, kunnen we altijd onze schouders ophalen en zeggen: maar ik bedoelde het tenminste goed!

Niemand geeft een slecht advies. Want dan is advies ook niet het goede woord.

Leo heeft gelijk hoor, dat wil ik absoluut niet tegenspreken. Ik vraag je te luisteren, maar je kletst erdoorheen: dit is brutaal en je doet niet wat ik vraag. Maar ik geloof niet dat iemand z’n verhaal doet en dan geen advies wilt. Je vertelt altijd iets omdat je er commentaar op wilt, en het liefst commentaar wat je aanstaat. En in dit geval is er misschien commentaar gegeven wat de verteller niet aanstond, en wilde hij alleen maar aandacht besteden aan het feit dat er niet naar hem geluisterd werd.

Het is een lastig geval. Ik heb het gevoel dat ik alsnog niet mijn punt heb gemaakt. Misschien heeft iemand wel een goedbedoeld advies

Het hele gedicht

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.

En als je wilt praten,
wacht dan even en ik beloof je
dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.

Maandag de groene, dinsdag de grijze
In onze gemeente geven ze je graag de mogelijkheid om je vuilnis te scheiden. “Vroeger”,  zo’n 10 jaar geleden, woonden wij thuis met zijn vijven. Dan kreeg je sowieso 2 groene vuilnisbakken voor al het GFT-afval, en uiteraard ook 2 grijze bakken voor al het overige afval. Toen de eerste het huis uitging en wij op den duur verhuisden, was het meteen gedaan. Een brief op de mat met de mededeling dat je één grijze bak klaar moest zetten, want hij werd opgehaald.
De nieuwe maatregel die stelde dat je met 4 personen makkelijk al je vuilnis in 1 grijze bak kon doen, werd niet gewaardeerd – zowel bij ons thuis niet, als in de rest van de gemeente. In de zomer stonden de bakken te stinken en ongedierte kroop er maar al te graag in en uit, wespen zoemden eromheen, kortom: één bak ellende.

Oranje held
En toen was daar opeens de Plastic Hero. Een raar oranje mannetje dat bijdehand in bushokjes vertelde dat hij in je wasmand zat, in je oordopjes, in je bumper enzovoorts. Een goede viral voor een nog beter doel: je plastic afval apart inzamelen. Om de paar weken worden de zakken opgehaald en in onze gemeente wordt hier gretig gebruik van gemaakt. De grote bergen met (let wel!) plastic zakken vol met plastic geven aan dat het een succes is.

De goudgele oplossing
Een gevolg van de groene trend was dat fabrikanten van bijvoorbeeld frisdrank hun producten gingen verpakken in kartonnen pakken. Een prima initiatief. Alleen diende er zich toen het volgende probleem aan: hoop karton en papier.
Oud papier ophalen voor de voetbal gebeurde allang niet meer (de nieuwe tribune was toch al binnen) en de container die op de vrachtwagenparkeerplaats stond, was ook al afgebrand.
Uiteindelijk kwam de oplossing: iedereen een eigen papierbak. Met de gele deksel onderscheidt deze container zich van de normale grijze bak. Ook deze wordt één keer in maand geleegd, en zo hebben alle ongelezen huis-aan-huis krantjes nu ook een bestemming.

Grijs gebied
Natuurlijk blijven er nog een hoop recycle mogelijkheden over. Even met een doos vol naar de glasbak (‘Ja buurvrouw, we hebben een feestje gehad van het weekend’) en je oude kleding in de Humana bak – het is een kleine moeite en het maakt de wereld een stuk mooier!

Maar wat met de contacten die niet zo bezig zijn op het web? Zoals bijvoorbeeld mijn voormalige buurvrouw of mijn voormalige baas… In de loop van de tijd is het contact met beiden verminderd doordat ik ben verhuisd en uiteraard omdat ik gestopt ben met daar te werken.

Bij mijn buurvrouw ging ik in het begin nog regelmatig langs. Op haar kinderen had ik vroeger vaak gepast en kon het met haar ook heel goed vinden.
Toen, nadat ik ongeveer 3 jaar verhuisd was, vergat ze mijn verjaardag en ging ik dáár op visite voor mijn eigen verjaardag (2 maanden later). Bij het afscheid beloofde ik dat ik echt vaker zou langskomen! Zij begreep dat ik het druk had met school en werk (terwijl ik ook heel goed middagen niks kon doen en dan best even kon gaan buurten, maar dat zei ik maar niet) en ach, zo 1 keer in de zoveel tijd is toch gezellig!
Begin van de herfst smste ik haar wanneer ik weer eens langs kon komen.  Dit bleek zo makkelijk niet, ze was weinig thuis deze week, waarop ik terugstuurde dat ik die week erna wel zou komen, na mijn tentamens, en dat we daar nog wel contact over zouden hebben.
Ik ben nooit meer langs geweest en hebben ook geen contact meer erover gehad – nergens meer over trouwens. Ik heb een kerstkaart gestuurd en zie ze af en toe nog wel eens in de supermarkt, maar verder…
Het stomme is dat ik me hier heel bezwaard over voel. Maar ik kan me niet voorstellen dat zij het erg jammer vindt, anders zou ze mij toch ook wel contacten? De kinderen zijn te oud voor een oppas en iedereen heeft zijn eigen leven natuurlijk. Mijn moeder zei vanavond: ach, dat verwatert gewoon op den duur. Heeft ze absoluut gelijk in, maar ik kan me hier nog heel lullig over voelen. Terwijl het altijd al eenrichtingsverkeer was…

Wat wel helemaal mijn schuld is, is het minimale contact met mijn ‘oude’ baas. Toen ik in augustus vorig jaar wegging beloofde ik om contact te houden. Dit is me tot nu toe niet gelukt, behalve het contact dat we hebben gehad over of ik eventueel terug wilde komen voor een paar uurtjes per week. Ik heb (wegens tijdgebrek) dit aanbod afgeslagen en sindsdien niet meer gesproken.
Een ex-collega (die daar ondertussen wel weer werkt na een zwangerschapsperiode) spreek ik regelmatig – door puur toeval. Ik ben uiteraard wel op kraamvisite geweest en toevallig kwam ik haar in 2 weken al 2 keer tegen. De eerste keer had ik beloofd om langs te komen op het werk – maar ik ben weer niet geweest. Ik heb het me wel 100 keer voorgenomen, en elke keer weer afgehaakt.
De 2^e keer dat ik haar tegenkwam was vanavond. Het schuldgevoel werd nog groter toen ik mijn excuses aanbood en zij zei: het maakt niet uit, maar ik vroeg me wel af of je nog langskwam.
Natuurlijk moet contact van 2 kanten komen, dit is niet meer dan normaal. Ik heb (ja, ook naar hen) een kerstkaart gestuurd, maar wederom niks teruggehad. Terwijl ik weet dat ze die wel versturen, omdat er het jaar ervoor een hoop ontwerpuurtjes in waren gaan zitten…

Sommige contacten die verwateren zullen voor altijd aan je blijven knagen. Anderen kunnen je ook gestolen worden.
En er zijn ook de mensen die hetzelfde denken als jij. Tijdens de zeldzame momenten dat er dan wel contact is wordt er ook altijd over gepraat – jij hebt het druk, zij heeft het druk, vriendje/school/werk/huis – er zijn genoeg excuses, sommige slap maar sommige ook begrijpelijk. Het is fijn om te weten dat jij ook altijd nog door het achterhoofd van die persoon spookt en dat op de momenten dat zij jou nodig heeft en andersom, het telefoonnummer altijd nog onder sneltoets 1 staat. Want bepaalde mensen verwijder je voorgoed, en bepaalde mensen zullen altijd bewaard blijven.

Nu is er een boer in beeld. 74 jaar, werkt al op de boerderij vanaf zijn 12^de, heeft niemand, heeft nog nooit iemand liefgehad. Hij zegt dat liefde niet in zijn DNA zit. Dat dat iets is wat je hebt, of niet. Hij heeft de grootste lol terwijl hij zelf allerlei rijmpjes spuit. Zo vrolijk, zo gezellig, maar het kan niet anders of die man is eenzaam.

Ik wilde naar boven gaan, stoppen met kijken, maar raakte toch gefascineerd. Hoe bestaat het, een man die zo simpel is, die intens houdt van zijn koeien. Joris vroeg of hij niet ander werk zou willen hebben, werk dat gevarieerd is. Hij antwoordt: ‘Dit is ook gevarieerd! Ik gebruik elke dag een andere schoffel, hahaha.”

Excentriek, typisch, apart.  Woorden die gebruikt worden in deze aflevering, woorden die typerend zijn voor alle mensen in de show.

En toch… ergens vind ik dit leedvermaak. Veel programma’s op de publieke omroepen zijn zogenaamde smulprogramma’s. Ik denk gauw even aan Ik Vertrek, stellen die in het buitenland een bedrijf willen beginnen, heel hun leven overhoop gooien en Nederland mee laat genieten van de grootste mislukking ooit.

(Deze blog is door afleidende omstandigheden nooit afgemaakt. Maar ik heb mijn punt geloof ik wel gemaakt.)

Ik ging richting Schiphol vanaf Rotterdam CS. Langs Schiedam, Delft, Rijswijk, Den Haag HS etc etc…
Ik las geen boek of krant, ik keek alleen maar naar buiten. Nou was het een herfstachtige dag vandaag (al weken, maar vandaag was het ook echt voor het eerst koud) en dan ziet Nederland er somber uit. Maar het somberst van alles is nog wel de achterkant van Nederland. Want zo heb ik dit vandaag  genoemd, deze treurige plekken naast de treinrails. De achterkant van de kassen, de achterkant van de gebouwen, de randen van de steden…

En ik dacht…

Wat een armoe! Dit lijkt in de verste verte niet op welvarend Nederland. Af en toe leek het wel alsof ik weer in het Oostblok was en me daar de ogen uitkeek.
Iets meer dan een maand geleden reed ik hetzelfde traject richting Schiphol en zag toen al dat ze ergens aan het slopen waren. Half afgebroken huizen, een pijnlijk gezicht. Nu leken ze geen stap verder te zijn en leek het wel een oorlogsgebied.
Bedrijven die al hun afgedankte meuk ‘achteraan’ zetten. Boeren die hun overgebleven tegels maar neerzetten waar niemand het ziet. Tezamen met een hoop graffiti en slecht onderhouden gebouwen leek het wel een aaneenschakeling van stukjes getto. Alsof Nederland denkt: ach, dat ziet niemand, hier aan de achterkant.

Zoals bij zoveel dingen verbaasde ik me hier weer over. Vooral omdat ik in de internationale trein zat, vol met toeristen. Als ik dit al een vreemd gezicht vind, wat moeten zij dan wel niet denken?

Sire heeft nu een campagne over asociaal gedrag. Let wel: onbewust asociaal gedrag. Zij zeggen zelf: Uit onderzoek blijkt: 95% van de Nederlanders gedraagt zich weleens ‘onbewust asociaal’ en we zijn zo druk met onszelf bezig dat we niet meer merken dat anderen zich aan ons gedrag storen. We hebben het te druk met onszelf. Het is belachelijk. (Ben je het zelf? http://www.onbewustasociaal.nl/)
Er wordt amper meer omgekeken naar de medemens.
Kinderen worden niet meer opgevoed, omdat de ouders eigenlijk zelf nog grote kinderen zijn. Een opvoedcursus, goed idee!
Voorbeeldje. Twee zaterdagen geleden was ik in de Efteling met mijn ouders en broer, uitje van het bedrijf waar m’n vader en broer werken. Het was de laatste prachtige zonnige dag zeiden ze, dus het was druk. Heel druk. Een hoop ouders, een hoop buggy’s, een hoop jengelende, kleverige kinderen. Nou schijnt het zo te zijn (ik wist het niet!) dat ouders met buggy’s overal voorrang hebben. Ze mogen overal middenop stil gaan staan, ze hoeven voor niemand aan de kant en als ze over je tenen rijden, moet je zelf maar uitkijken. En je hoeft ook heus niet je volume aan te passen als er andere mensen om je heen zijn. Je kroost uitschelden is tenslotte de normaalste zaak van de wereld.
Als ik dit soort taferelen meemaak, word ik een beetje link. Een beetje maar. Want het is hun eigen zaak, het zijn hun kinderen, maar oh oh, het zou allemaal zoveel beter kunnen..

Waar ik dan wel flink link van word, is de ‘jeugd’. Niet dat ik zelf zo oud ben, maar de pubers van nu zijn ook een product van hun opvoeding. (En voordat je me aanvalt, natuurlijk niet iedereen. Maar er is een deel..).
Nog een voorbeeldje.
Ik stond vanmiddag in de metro. Lekker druk, lekker in elkaars nek hijgen, ik hou ervan. Een aantal meter van mij vandaan stond een oudere man. Ik denk dat ik hem wel de titel bejaard mag geven. Hij droeg een button. Ik wrong me in een paar bochten om te lezen wat er stond: Ik ben slechtziend. Hij hield zich angstvallig vast aan zo’n stang. Iedereen die zat, zit dan strak en onverschillig voor zich uit te kijken. Want ze zien hem natuurlijk niet. En als ze hem al zien, vinden ze dat ze zelf ook recht hebben op een zitplek. Want zij hebben hard gewerkt, of hard gestudeerd vandaag. Dus laat die ouwe man maar staan, die voert toch niks uit op zo’n dag. Vervolgens kwamen we aan op Zuidplein. Iedereen stapte uit. (De mensen die vanaf het perron naar binnen willen, staan voor de deur. En nee, ze gaan niet aan de kant. Is ook al teveel gevraagd, maar dit terzijde.) Deze man liep voorzichtig naar buiten en probeerde met veel gehannes zijn rood-wit gestreepte stok uit te schuiven. Hij is niet zomaar slechtziend. Een aantal jongens die ook in de metro stonden, ik gok een jaar of 16, renden hem voorbij en rammen hem hierbij. De man wankelde. Ik wilde al toeschieten, maar hij hervond zijn evenwicht. De jongens merkten het, keken om en lachten. Vreselijk. Geen excuses, geen hulp. Maar verder ging het goed en de man kwam beneden. Ik stond al bij de bushalte toen hij ook aan kwam lopen. Op de bankjes zat een vrouw van rond de 50 en een jonge vrouw met een kind van een jaar of 4. Wederom vraagt niemand of deze man wil zitten.

Ik vind dit erg. Ik vraag me dan altijd af of ik er wat van moet zeggen, maar wie ben ik om me ermee te bemoeien. Ik vind het zo sneu dat ik er op dat moment verdrietig van wordt. Je weet ook niet meer hoe mensen gaan reageren, hoe je wordt behandeld. En daarom durf ik dan niet te zeggen wat ik vind.

In mijn bovenstaande verhaal waren het inderdaad niet alleen jongeren, ook volwassenen. Typisch onbewust asociaal. Iedereen ‘is’ het tegenwoordig. Ik zelf waarschijnlijk ook wel, ik ben ook geen heilige. Maar als we er allemaal op probeerden te letten, en erbij stil te staan, dan wordt alles misschien een beetje beter. Wat gezelliger.

Het zou leuk zijn.

Geschreven begin oktober 2009